Hoe een dag in Anderlecht me aan het denken zette

Het is zondagmiddag en we zijn met de familie er op uit om wat te gaan eten voor mijn broer zijn verjaardag in Anderlecht. We besluiten om toch maar gewoon bij een pleintje te gaan zitten. We zijn rustig aan het eten en wat aan het kletsen als er ineens van overal politiewagens met sirenes aankomen, ik schrok, want zonder te overdrijven, het waren er wel meer dan 10. Maar vooral, waarom waren ze hier? Volgens mij was er niks vreemd aan de hand. Daar dachten de agenten schijnbaar anders over, want de straat waar het pleintje op uitkeek werd afgezet. Een halfuurtje later kwamen de agenten terug uit het straatje, met een paar geboeide mensen op het sleep. De politiewagens reden weg, de nieuwsgierige toeschouwers gingen ook weer langzaam terug naar waar ze vandaan kwamen en enkele minuten later liepen we al terug door het straatje, waar net nog een spektakel had afgespeeld en voor we het wisten zaten we al terug in de auto op weg naar huis. Zo’n dingen zijn alledaagse kost in Brussel, maar het had wel mijn interesse geprikkeld…

Op weg naar huis, kwamen we voorbij Westland Shoppingcenter, en hoewel het zondag was leek het toch open. Ik was nog nooit in Westland geweest, dus we gingen maar even binnen kijken. We stonden ook snel weer buiten, want bleek dat het normaal inderdaad gesloten was op zondag, maar nu was er binnen een braderie aan de gang, niet echt waar we voor kwamen dus hup terug die auto in. We waren nog maar een tiental seconden aan het rijden, toen mijn broertje enorm veel rook zag. 1 van de auto’s achter ons was ontploft! Misschien mag ik het woord ontploft niet gebruiken, want ik heb geen knal gehoord, maar hoe anders zo veel rook in 2 seconden tijd kan ontstaan is me een raadsel. Tegen de tijd dat we goed en wel besefte wat er gebeurd was, zaten we alweer op de autosnelweg en was terug geen optie meer. Gelukkig waren er mensen die dichterbij waren en sneller konden ingrijpen en zag ik uit mijn ooghoek nog net een jongeman naar de auto rennen. De autosnelweg op en hup eigenlijk zou dit voor ons end of the story moeten zijn, we zullen namelijk nooit weten hoe het is afgelopen.

Als ik de zinnen die ik hier net opgeschreven heb herlees, krijg ik het gevoel dat het meer klinkt als een slechtgeschreven sensatie verhaal, dan als iets wat is gebeurd op mijn zondagnamiddag. Wees gerust, ik maak niet alle dagen zo’n dingen mee. Maar het is nu eenmaal wel waar dat zo’n dingen eerder gebeuren in de stad, dan in het boerengat waar ik woon. Logisch ook als ik er zo over na denk, meer mensen, armoede, drukte,…

Ik heb al heel wat woorden opgeschreven maar eigenlijk zijn we nog altijd niet gekomen bij wat ik eigenlijk wil zeggen. Enkele regels geleden schreef ik ‘dit zou voor ons end of the story moeten zijn’ daaruit kan je al besluiten dat dat het dus niet is, voor mij althans niet. Op die 2 momenten heb ik meer verantwoordelijkheid gevoeld voor de maatschappij dan ooit. Ik ben sowieso iemand die erg nadenkt over onze maatschappij en erg bezig is met de rechten van mensen en misschien nog wel net iets meer met die van dieren en om de 1 of andere reden kwam ik er zo achter dat ik daar later maar misschien iets mee moet gaan doen.

Dat verantwoordelijksheidsgevoel dus enerzijds, maar ook de liefde voor risico’s zit in mij. Als kind al sprong ik van dingen die eigenlijk veel te hoog waren, klom ik in bomen en probeerde dingen uit die ik beter niet deed, met verschillende blessures als gevolg. Ook vorig jaar voelde ik het toen ik van een rots sprong van 10 of 12 meter (ik weet het niet meer zo goed), en als ze mij zouden vragen om uit een vliegtuig te springen, zou ik het zo doen. Tuurlijk zou ik ook even bang zijn als ik daar in dat vliegtuig sta en naar beneden kijk, maar ik ben er best zeker van dat ik het wel zou doen, al was het maar voor die kick.

Ik denk dat ik mijn punt wel duidelijk heb gemaakt, risico’s en de maatschappij, een duo waar ik later iets mee wil gaan doen. Volgens mij kan ik er best nog wel wat kanten mee uit. Ik denk dan aan activist bij Greenpeace, Amnesty International maar dat kan net zo goed politieagente zijn of iets anders in die categorie.

We zijn 800 woorden verder, en hier is mijn blogpost ook wel ongeveer gedaan. Het was misschien een lange tekst, maar dit is de voornaamste reden waarom ik deze blog gemaakt heb. Om te kunnen schrijven over de dingen die ik in mijn leven tegenkom en mijn gedachten erover. Bedankt voor het lezen!

X

Jana

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s