Ook ik ben soms alleen 

Het is nacht. Ik lig in bed te piekeren over morgen. De ene gedachte verwerpt de andere. Kan ik niet gewoon afzeggen? Als ik nu doe alsof ik ziek ben? Geloofwaardig, toch? Doe normaal, je bent geen 12 meer! Je kan dit, ja toch? Een tweestrijd vindt plaats in mijn hoofd. Allemaal om iets onbenulligs.

Het is ochtend. Ik wil niet. Ik durf niet. Ik kan het niet. Maar ik moet… als ik mijn diploma ‘animator’ wil behalen tenminste. Daar draait het allemaal om. Ik moet straks naar Schaarbeek voor de evaluatie van mijn speelpleinstage. Alleen. Het duurt maar vier uur, maar toch… Alleen. Ik vind mezelf belachelijk. Toch voel ik stress in mijn hele lichaam. Kinderachtig. Is het onbeleefd om nu nog af te zeggen? Flauw. Ik ben bang.

Het komt niet vaak voor dat ik ergens naartoe ga met enkel onbekenden. Meestal ken ik op zen minst één iemand. Of als ik word uitgenodigd op een feestje waar ik niemand ken, ga ik gewoonweg niet. Want zo ben ik dan, sociaal incapabel.

Vandaag moet het anders. Het moet. Ik kan het. Ik vertrek.

Het is 13u30. Ik doe de deur open en stap het gebouw binnen. Er staat een meisje. “Hey. Ben jij hier ook voor dat evaluatiemoment? Weet jij waar we precies moeten zijn?”

X

Jana

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s